Kardeşler arası anlaşmazlık

Bazen bir oyuncakla, bazen ilgiyle, bazen de "haksız" muameleyle ilgilidir: kardeşler arasındaki tartışmalar günlük aile yaşamının bir parçasıdır. Bu durum ebeveynler için genellikle streslidir, ancak çatışmalar normaldir ve hatta gelişimin önemli bir parçasıdır. Peki ama kardeşler neden bu kadar sık tartışır? Ebeveynler için bununla başa çıkmanın en iyi yolu nedir ve ne zaman müdahale etmelidirler? Burada tartışmalarla sakin bir şekilde nasıl başa çıkılacağına dair ipuçları bulacaksınız.

Kardeşler birlikte çok zaman geçirirler: evi, oyuncakları, ebeveyn sevgisini paylaşırlar. Buna ek olarak, çocuklar arasında sürekli bir karşılaştırma vardır. Oyun oynarken veya yemek masasında ruh halinin hızla değişmesi şaşırtıcı değildir: "Ama o benim", "Karem bunu yapabilir ama ben yapamam"; "Lilli saçımı çekti", "Luca'yı benden çok daha fazla seviyorsun." Bunların çoğu ebeveyn olarak size tanıdık gelecektir.

Kardeşler arasındaki anlaşmazlıklar genellikle küçük şeylerle ilgilidir. En yaygın tetikleyiciler, oyuncaklara sahip olma, kanepede en sevilen yer veya ebeveynlerin dikkatini çekmek için rekabet etme konusundaki çatışmalardır. Bazen de açlık, yorgunluk ya da stres gibi nedenler anlaşmazlığı tırmandırır.

Anne babalar şunu bilmelidir: Sık tartışmalar kötü ebeveynliğin bir işareti değil, gelişimin normal bir parçasıdır. Sık tartışmalar kardeşlerin birbirini sevmediğinin de bir işareti değildir. Birçok çocuk günde birkaç kez tartışır ve beş dakika sonra her şey yeniden unutulur. Kardeş sevgisi sürtüşmelerle büyür ve yetişkinlikteki bağ genellikle özellikle yakın ve güven vericidir.

Sürekli didişme can sıkıcı olsa bile: Kardeşler çatışmayla nasıl başa çıkacaklarını öğrenirler. Bunun büyümek için önemli bir öğrenme etkisi vardır.

Çocuklar tartışarak öğrenirler:

• kendi ihtiyaçlarını tanımlamak,
• merhamet geliştirmek,
• resolve conflicts,
• find compromises,
• kendinizi savunmak ve teslim olmak,
• hayal kırıklığına katlanmak,
• sosyal kuralları içselleştirmek.

Bir tartışmadan kaçınmak önemli değildir. Duruma iyi eşlik etmek çok daha önemlidir. Bu, çocukların çatışmalarla nasıl başa çıkacaklarını öğrenmelerini sağlar. Kendileri çözüm bulmaya teşvik edilmekten fayda sağlarlar. Bu nedenle bir tartışma her zaman ebeveynin müdahalesini gerektirmez. Tartışma genellikle kendiliğinden çözülür ve kısa bir süre sonra kardeşler tekrar birlikte gülmeye başlarlar.

Daha küçük çocuklar genellikle daha fazla ebeveyn rehberliğine ihtiyaç duyarlar, ancak ilkokul çağından itibaren çocuklar giderek kendi çözümlerini geliştirebilirler.

Anlaşmazlık kontrolden çıkarsa müdahale etmek gerekir. Özellikle

• zayıf bir çocuk sistematik olarak ötekileştirildiğinde ve kendini koruyamadığında,
• çatışmalar daha yoğun hale gelir,
• Bir çocuk fiziksel veya duygusal olarak incinmiştir,
• açık bir güç dengesizliği var
• veya çocuk sürekli üzgün veya endişeli ve içine kapanık.

Sakin kalmak çok önemlidir - zorlansanız bile. Ebeveynler rol modeldir ve çocuklar ebeveynlerinin tepkilerini örnek alırlar. Sakin kalmak, durumu yatıştırmanın en iyi yoludur.

Ebeveynlerin yardım alması gereken durumlar vardır:

• tartışma sürekli tırmanıyorsa,
• çocuk düzenli olarak baskı görüyorsa,
• fiziksel şiddet durumunda,
• ebeveyn olarak sürekli bunalmış hissediyorsanız.

Yardım istemek bir zayıflık belirtisi değil, ebeveyn sorumluluğunun bir gereğidir. Danışma merkezlerinin sunduğu ücretsiz hizmetlerden gizlilik içinde ve anonim olarak yararlanabilirsiniz.