Kardeşler arası kavga

Bazen konu bir oyuncak, bazen ilgi, bazen de “adaletsiz” bir muamele: Kardeşler arasındaki tartışmalar aile hayatının bir parçasıdır. Ebeveynler için bu durum genellikle yorucu olsa da, çatışmalar normaldir ve hatta gelişimin önemli bir parçasıdır. Peki, kardeşler arasında neden bu kadar sık kavga çıkar? Ebeveynler bu durumla en iyi nasıl başa çıkabilir ve ne zaman müdahale etmelidir? Burada kavgacı çocuklarla sakin bir şekilde başa çıkmak için ipuçları bulabilirsiniz.

Kardeşler birbirleriyle çok zaman geçirirler: Evi, oyuncakları ve ebeveynlerinin sevgisini paylaşırlar. Buna bir de çocuklar arasında sürekli yapılan karşılaştırmalar eklenir. Oyun oynarken ya da yemek masasında havanın bir anda bozulması hiç de şaşırtıcı değildir: “Ama o benim”, “Karem yapabilir ama ben yapamam”; “Lilli saçımı çekti”, “Luca’yı benden daha çok seviyorsun.” Bunların çoğu, ebeveynler olarak size tanıdık gelecektir.

Kardeşler arasındaki kavgalar genellikle önemsiz şeyler yüzünden çıkar. En sık görülen kavga nedenleri, oyuncakların sahipliği, kanepedeki en sevilen yer ya da ebeveynlerin ilgisini çekmek için rekabet etmeleridir. Bazen buna açlık, yorgunluk veya stres de eklenerek tartışmayı daha da alevlendirir.

Ancak ebeveynlerin şunu bilmesi gerekir: Sık sık yaşanan tartışmalar, kötü ebeveynliğin bir işareti değil, gelişimin normal bir parçasıdır. Sık sık yaşanan tartışmalar, kardeşlerin birbirlerini sevmediklerinin de bir göstergesi değildir. Birçok çocuk günde birkaç kez kavga eder ve beş dakika sonra her şey unutulur. Kardeş sevgisi sürtüşmelerle büyür ve yetişkinlikte aralarındaki bağ genellikle özellikle sıkı ve güvene dayalıdır.

Sürekli kavga etmek sinir bozucu olsa da: Kardeşler bu sayede çatışmalarla başa çıkmayı öğrenirler. Bu, yetişkinliğe geçiş sürecinde önemli bir öğrenme etkisi yaratır.  

Çocuklar kavga ederken şunları öğrenirler:

• kendi ihtiyaçlarını ifade etmeyi, 
• şefkat geliştirmeyi, 
• Çatışmaları çözmek, 
• uzlaşma sağlamak, 
• fikirlerini kabul ettirmek ve taviz vermek, 
• hayal kırıklıklarını göğüslemek, 
• sosyal kuralları içselleştirmek.

Önemli olan bir kavgayı önlemek değildir. Durumu doğru bir şekilde yönlendirmek çok daha önemlidir. Böylece çocuklar çatışmalarla başa çıkmayı öğrenebilirler. Kendi başlarına çözüm bulmaya teşvik edildiklerinde bundan fayda sağlarlar. Bu nedenle bir tartışma her zaman ebeveynlerin müdahalesini gerektirmez. Çoğu zaman tartışma kendiliğinden çözülür ve kısa süre sonra kardeşler yine birlikte gülüşürler.

Küçük çocuklar genellikle ebeveynlerin daha fazla desteğine ihtiyaç duyar; ancak ilkokul yaşından itibaren çocuklar giderek kendi çözümlerini geliştirebilir hale gelirler.

Anlaşmazlık kontrolden çıktığında müdahale etmek gerekir. Özellikle de

• daha zayıf bir çocuk sistematik olarak dışlanıyorsa ve kendini koruyamıyorsa, 
• çatışmalar şiddetlendiğinde, 
• bir çocuk fiziksel veya duygusal olarak incinirse, 
• açık bir güç dengesizliği söz konusu olduğunda
• ya da bir çocuk sürekli üzgün veya korkmuşsa ve içine kapanıyorsa. 

Sakin kalmak çok önemlidir – bu size zor gelse bile. Ebeveynler rol modeldir ve çocuklar ebeveynlerinin tepkilerine göre hareket eder. Sakin kalan kişi, durumu yatıştırmaya en çok yardımcı olur.

Ebeveynlerin yardım alması gereken durumlar vardır:

• kavga sürekli tırmanıyorsa, 
• bir çocuk düzenli olarak eziliyorsa, 
• fiziksel şiddet söz konusuysa, 
• eğer ebeveyn olarak kendinizi sürekli olarak aşırı yük altında hissediyorsanız. 

Yardım istemek zayıflığın değil, ebeveynlik sorumluluğunun bir göstergesidir. Danışma merkezlerinin ücretsiz hizmetlerinden gizlilik içinde ve isimsiz olarak yararlanabilirsiniz.