Bekar babalar için ipuçları

Ansgar Röhrbein: Söylediniz! ' bekar babalar' diye bir şey yoktur! Bu arada anneler de öyle. Kendimi bir günden diğerine, neredeyse zorunluluktan bu durumda bulmam ya da uzun bir işleme, düşünme ve müzakere sürecinden sonra planlı bir karar vermiş olmam ilk başta kesinlikle büyük bir fark yaratıyor.

Ayrıca, kendi durumunuz da babalık rolünüzü nasıl üstleneceğiniz ve düzenleyeceğiniz üzerinde önemli bir etkiye sahip olabilir:

• Eşimin ölümü veya kaybı nedeniyle hala ne kadar acı çekiyorum?
• Eğer eski eşiniz hala hayattaysa, çocuklarla ilgili ortak iletişim ve işbirliği var mı? Neler başarılı ve neler zor olabilir?
• Kendimi daha çok kaybeden biri gibi mi yoksa durumu şekillendiren biri gibi mi hissediyorum?
• Sonunda çocuğun hayatında her zaman istediğim yeri alabildiğim için mutlu olabilir miyim?
• Çevremdekiler tarafından ne ölçüde bir kişi ve bir görev olarak görüldüğümü hissediyorum?
• Sorumluluğun bir kısmını paylaşmak için yanımda kimler var?

Babanın terk edildiği ayrılık durumlarından sonra veya hastalık veya ölüm nedeniyle ani kayıplardan sonra, baba bir erkek ve eş olarak öncelikle kayıpla yüzleşmeli ve aynı zamanda bu durumda çocuğa destek olmalıdır.

Eğer durum dikkatlice koordine edilmiş ve birlikte müzakere edilmişse, baba gücüne daha fazla sahip olabilir ve muhtemelen bu görevle daha kolay yüzleşebilir.

Tam zamanlı çalışan babalar, işlerinden uzak kaldıkları süre boyunca çocukları için iyi bir bakımı nasıl organize edecekleri ve sağlayacakları ve ağlarında kime güvenebilecekleri sorusuyla sık sık mücadele etmektedir.

Devlet yardımı alan babalar muhtemelen ailenin geçimini sağlamak ve okul gezileri gibi gerekli ek satın alımları veya faaliyetleri finanse etmek konusunda daha fazla endişe duymaktadır.

Her durum benzersiz olduğu ve kendi kuralları olduğu için tavsiye vermeyi zor buluyorum. Bu yüzden her durumun kendine özel bir çözüme ihtiyacı var! Ancak deneyimlerime göre, ilk günlerde baba ve özellikle çocuklar için önceki rutinden nelerin korunabileceğini ve nelerin değiştirilmesi gerektiğini görmek yararlıdır.

Günlük yaşamda belirli yapıların ve ritüellerin yerinde kalması genellikle çocuklara yardımcı olur, böylece onlara 'tutunabilirler'. Bu durumda ailenin 'kim, ne ve ne zaman' sloganına dayalı bir plana ihtiyacı vardır:

• Baba tek başına ne yapabilir?
• Hangi çocuk neyi üstlenebilir, eski eş (anne) veya eski partner hala ne yapabilir ve bunun ötesinde aileyi kim destekleyebilir?
• Ek kreşe, kreşte başka zamanlara, işverenden, aileden vb. desteğe ihtiyaç var mı?

Bu netleştirme ve sıralama sürecinde, aile çevresinden güvenilen tarafsız bir kişi - bir (vaftiz annesi) teyze, bir arkadaş vb - veya bir danışma merkezinden veya gençlik dairesinden bir uzman genellikle destek sağlayabilir.

Tabii ki babanın da bu çalkantılı dönemde kendine zaman ayırmaya ihtiyacı vardır: düşünmek, plan yapmak, soluklanmak, iyileşmek, yas tutmak vs. için. Bununla birlikte, günlük yaşamın bir babanın zamanının çoğunu alması nadir değildir, bu nedenle iyi arkadaşların gelip babayı 'paketlemesi' veya rahat bir akşam için her şeyi getirmesi önemlidir.

Çalışma durumuna bağlı olarak, tanıdığım bekar babaların çoğu için, yoğun çalışma saatleri sırasında esnek bir şekilde tepki verebilecek istikrarlı bir çocuk bakım sistemine güvenebilmeleri önemliydi. Bu ister çocukların bazen geceleri yanında kalabilecekleri güvenilir bir çocuk bakıcısı, ister arkalarını kollayan 'tarafsız' büyükanne ve büyükbabalar veya akrabalar (anne veya baba tarafından), isterse de ebeveynlerin kendi aralarında yaptıkları bağlayıcı bir düzenleme olsun.

Bir baba çocuklarıyla ne kadar yalnız hissederse, algılanan baskı ve sorumluluk yükü de o kadar artar.

Bir çocuğun beklenmedik bir şekilde kreşten veya okuldan alınması gerektiğinde veya bir çocuk sabah hastalanırsa alınacak önlemler hakkında işvereninizle erken bir aşamada konuşmanız da önemlidir. Bir baba olarak vicdanım rahat bir şekilde geri dönebileceğim bağlayıcı anlaşmalar olduğunda rahatlıyorum.

Ev ofis, esnek çalışma saatlerine sahip çalışma süresi hesapları vb. kendi isteklerinizi, çocuklarınızın ihtiyaçlarını ve işvereninizin beklentilerini dengelemek açısından daha fazla esneklik sağlayabilecek seçeneklere örnektir.

Tecrübelerime göre, eğer mümkünse, babanın arada çocuksuz tatillere izin vermesi de yararlı olur. Şu slogana sadık kalın: Baba iyiyse çocuklar da iyidir.

Bu, çok sayıda faktöre bağlıdır ve yalnızca bireysel olarak değerlendirilebilir. Ayrıca, bekar babalar her şeyi istedikleri gibi düzenleyebilecekleri bir dünyada olmak zorunda değildir.

Genellikle bir kenara itilemeyecek çok sayıda yapısal veya tedarikle ilgili kısıtlamalar vardır. Bir yandan mali çerçeve doğru olmalı, diğer yandan her çocuğun ve babanın kendisinin kişisel ihtiyaçları en azından yeterince dikkate alınmalıdır.

İşverenin anlayışlı davranması, özellikle birlikte büyümenin ilk dönemlerinde, işler biraz yoluna girene kadar yardımcı olur. Başarılı bir pazarlık yapabilmek için, işverenime neler sunabileceğimi önceden dikkatlice düşünmem tavsiye edilir (örneğin, evden çalışma veya çocuklara başkaları bakarken hafta sonları çalışma vb.)

Genel olarak buradaki babaları çok kararlı ve yetkin buluyorum. Çok sayıda araştırma babaların bu konuda çok yetenekli olduğunu gösteriyor. Bir ya da iki tanesi kız kardeşinden yardım isteyebilir, ancak tanıştığım babaların çoğu hem ev işlerini hem de bakım işlerini doğal olarak üstleniyor.

Bazen bu durum 'dışarıdan' farklı algılanabilir. Örneğin, daha yoğun ayrılık ve boşanma süreçlerinden sonra, annenin bazen çocuğuna baba tarafından yeterince bakılmadığını düşündüğü için endişelendiğini ve aradığını gördüm. Ancak daha yakından incelendiğinde, genellikle her iki ebeveynin de farklı fikirlere sahip olmasına rağmen, çocuğun her ikisi tarafından da eşit derecede iyi bakıldığını hissettiği ortaya çıkar - sadece farklı.

Tabii ki çocuklu yaşam her zaman sürprizler ve zorluklarla doludur, ancak bunlar genellikle sevimli, eğlenceli ve anlamlı anlarla dengelenir.

Bekar bir baba olarak, her zaman işlerin içindeyim ve öncelikle tek sorumluyum. Bu bazen kendinizi yalnız bir savaşçı gibi hissetmenize ve kendi gücünüzün sınırlarına ulaşmanıza yol açabilir. Bence bu durumda, durum çöküşle sonuçlanmadan önce profesyonel yardım almayı düşünmek mantıklı olacaktır. Olayları çözmeye, anlamaya, aracılık etmeye, yorumlamaya ve yararlı öncelikler belirlemeye yardımcı olan tarafsız bir kişi, ağırlığınca altın değerinde olabilir.

Bir yandan evet, diğer yandan hayır. Bence her iki ebeveyn için de kız ya da erkek çocuk yetiştirmenin fark yarattığı durumlar olduğu gibi, fark yaratmadığı durumlar da vardır.

Eğer oğlum bir baba olarak bana sünnet derisiyle ilgili sorunlar hakkında konuşmak için gelirse, muhtemelen kızımın benimle doğru tamponu tartışmak istemesinden daha kolay bir zaman geçiririm. Çünkü ilk konu hakkında daha iyi söz sahibi olabilirim. Kendileri için uygun bir pozisyon bulana veya diğer kadın bakıcılardan yardımcı destek alana kadar bir veya iki babanın geçici olarak güvensiz hissettiğini gördüm.

Sınır koyma, sokağa çıkma yasağı ve PC saatleri gibi diğer konular muhtemelen en iyi ihtimalle algılanan bir fark yaratır, ancak gerçekte değil.

Kadın rol modelinin eksik olması şart değildir. Birçok ebeveyn sorumluluk paylaşımı konusunda anlaşmaya varmayı oldukça iyi başarıyor. Eğer baba artık ana sorumluluğa sahipse, anne hala çocukların hayatında yer almaya devam edebilir.

Bununla birlikte, muhtemelen hem kız hem de baba için zorlayıcı olabilecek durumlar olacaktır. Özellikle de kız çocuğu bir kadına dönüştüğünde ve gerçek 'kadın sorunları' ortaya çıktığında. Bununla birlikte, birçok babanın bu konuda çok dürüst olduğunu gördüm.

Bazıları şöyle diyor: 'Önce biraz araştırma yapmam gerekecek, ama bunun yeterli olup olmayacağını bilmiyorum'. Diğerleri örneğin şöyle diyor: 'Tamponlar, regl dönemleri, rahim ağzı kanseri taraması ve benzeri şeyler gerçekten bana göre değil, bu konulara girmek bile istemiyorum. Kız kardeşime bunu kızımla açıklığa kavuşturup kavuşturamayacağını sordum."

Bu nedenle pek çok baba, hangi güvenilir kadın bakıcıların bu konularda kendilerini destekleyebileceğini ve dolayısıyla kızları için (annesinin yanı sıra) rol model olabileceğini düşünmektedir. Bu nedenle, bunun bir anlamda bir tür sorusu olduğuna inanıyorum: Kendime ne yapmak için güveniyorum? Nerede hala bir şeyler öğrenebilirim ve nerede öğrenmek istiyorum? Gerçekten benim işim olmayan nedir ve hangi alternatifler var?

Öncelikle çocuklara yavaş yavaş alışmaları için zaman vermelisiniz.

Bu tür durumlarda çocuklar genellikle karışık duygular karmaşası yaşarlar: bir yandan muhtemelen babalarının bir kız (veya erkek) arkadaşı olmasını isterler, diğer yandan annelerine (eski eşlerine) sadık kalırlar ve üçüncü olarak da olası değişiklikler ve yeni zorluklar konusunda endişeli olabilirler. Ve onları meşgul edecek daha pek çok şey vardır...

Bu nedenle, babanın bakış açısından, çocukların bir günden diğerine bir oldubitti ile karşı karşıya kalmamaları için büyük bir hassasiyetle hareket edilmesi tavsiye edilir. Bu koşullar altında, temkinli bir yaklaşım ve dikkatli bir ilişki kurulması tavsiye edilir.

Çocuklarını hemen yeni bir anne ile tanıştıran babalar, kendileri sadece destek arzularını ifade etmek isteseler bile, çocuklarına duygusal olarak aşırı yüklenme olasılığı yüksektir.

İlk birkaç saatlik temas ve etkinliklerle başlayan ve çocukların paylaşılan ortamda kendilerine olan güvenleriyle birlikte yavaş yavaş büyüyen kademeli bir yaklaşım, çocukların kendi birliktelik arzularından ödün vermeden en uygun olanıdır.

Bence bu birçok faktöre bağlı. Benim görüşüme göre, tek başına babalık sorumluluğunun kabul edilmesi artık birçok insanın zihninde bir gerçeklik haline geldi. Ancak bazen sınırlayıcı sorularla: 'Bunu gerçekten yapabileceğini düşünüyor musun...? Şimdi annesine ihtiyacı yok mu?

Tanıştığım babaların çoğu ailelerinden büyük destek görüyor. Özellikle de terk edildiklerinde. O zaman genellikle sert suçlamalarla hesaplaşmak zorunda kalan anne oluyor: 'Bunu çocuklara nasıl yapabilir?"

Babalar eleştiri ve şüphecilikle karşılaştıklarında, bu genellikle işverenden geliyor, kesinlikle kendi çıkarları için de. Yöneticilerle koçluk süreçlerinde, personel planlaması açısından, artık kendilerini adamış babalar şeklinde başka bir gruba sahip olduklarını ve bu grupla planlama yapmayı (daha) zor bulduklarını, çünkü ne bekleyebileceklerini ve neye güvenebileceklerini bilmediklerini sık sık duyuyorum. Bu durum zaman zaman (nadiren de olsa) eleştiri ve anlayış eksikliği şeklinde kendini gösteren bir baskı yaratıyor. Bu tür yorumlar yapıldığında, uzmanlarla birlikte baba katılımının şirket için yaratabileceği katma değer ve birliktelik duygusu üzerine düşünmeyi seviyorum.

Evet, her bir babaya (ve her bir anneye) şapka çıkarıyorum ve hepsine saygılarımı sunuyorum! Kendi deneyimlerimden, eşim ve ben çocuklarla birlikte bazı stresli durumlardan kendimizi geçici olarak uzaklaştırabildiğimizde bunun ne kadar yararlı olduğunu biliyorum. Bu yüzden tüm bekar babalara (ve annelere) bol güç, günlük yaşamda küçük vahalar ve bir molaya ihtiyaç duyduklarında güvenebilecekleri ve güvenebilecekleri yanlarında birkaç sürekli, yardımcı jumper diliyorum!