Partnerstwo oparte na zasadach uczciwości

„Ja pracuję cały dzień, a ty siedzisz na placu zabaw w słońcu!”, „Ty wygodnie oglądasz serial kryminalny, a ja muszę jeszcze późnym wieczorem sortować pranie!” – takie lub podobne zarzuty są wyrazem niezadowolenia w związku. Poczucie, że pracuje się więcej i ma mniej czasu wolnego niż partnerka lub partner, powoduje frustrację. Do tego dochodzi fakt, że wychowywanie dzieci i prace domowe nie są wynagradzane ani finansowo, ani awansem zawodowym – zbyt często nie spotykają się nawet z należnym uznaniem.

Jednak nawet jeśli jedno z rodziców pozostaje w domu na pełny etat, nie oznacza to, że musi ono przejąć całą pracę związaną z rodziną i gospodarstwem domowym. Osoba opiekująca się małymi dziećmi, bez pomocy z zewnątrz, jest zazwyczaj na nogach od rana do wieczora (a czasem nawet w nocy). Nic dziwnego, że wydaje się to niesprawiedliwe, gdy druga osoba po zakończeniu pracy kładzie nogi na stole. Dlatego ważne jest, aby uwidocznić obowiązki rodzinne i domowe oraz sprawiedliwie je rozdzielić – najlepiej za pomocą pisemnego planu.

Następnie wspólnie zastanówcie się, w jaki sposób można sprawiedliwie rozdzielić zadania ujęte w spisie. Przy podziale zadań należy uwzględnić osobiste preferencje i mocne strony – zwiększa to motywację i wydajność. Kto lubi daną czynność lub potrafi ją wykonywać szczególnie dobrze, ten przejmuje ten obszar (na przykład prasowanie ubrań lub prace ogrodowe). Proszę wpisać do planu, kto co robi i ile czasu zajmuje dane zadanie. Plan jest sprawiedliwy, jeśli w sumie obojgu partnerom pozostaje tyle samo czasu wolnego.