Zaburzenia odżywiania

Czy podejrzewają Państwo, że Państwa dziecko cierpi na zaburzenia odżywiania? Anoreksja, uzależnienie od jedzenia lub bulimia to poważne schorzenia, które wymagają leczenia. Choroba często pojawia się w okresie dojrzewania. Jej skutki mogą obejmować poważne uszkodzenia narządów, a nawet prowadzić do śmierci. Dowiedz się tutaj, gdzie można znaleźć profesjonalną pomoc, jeśli problem dotyczy Państwa dziecka.

Zaburzenia odżywiania pojawiają się zazwyczaj między 14. a 25. rokiem życia, a czasem nawet wcześniej. Znacznie częściej dotykają one młode dziewczęta i kobiety niż chłopców i mężczyzn. Myśli często krążą przy tym godzinami wokół tematu jedzenia. Najczęstszymi zaburzeniami odżywiania są anoreksja, bulimia (zaburzenie polegające na napadowym objadaniu się i wymiotowaniu) oraz napadowe objadanie się (zaburzenie związane z napadowym objadaniem się). Występują jednak również formy mieszane.

Zaburzenia odżywiania występują w różnych postaciach. Wyróżnia się trzy typy obrazów klinicznych:

Oznaki wskazujące na zaburzenia odżywiania u Państwa dziecka nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka, ponieważ granice są często płynne. Sygnały ostrzegawcze mogą obejmować między innymi:

• Nadmierne skupianie się na temacie jedzenia
• Częste liczenie kalorii
• Podział produktów spożywczych na „dozwolone” i „zabronione”
• Negatywne wypowiedzi na temat własnego wyglądu i sylwetki
• Częste sprawdzanie wagi
• Niedowaga spowodowana znacznym spadkiem masy ciała
• Wymówki, aby uniknąć udziału w głównych posiłkach
• Potajemne jedzenie
• Coraz większa orientacja na wyniki
• Ekstremalna aktywność sportowa
• Wycofanie się z życia społecznego, a nawet izolacja

Niebezpieczeństwo polega na tym, że osoby dotknięte zaburzeniami odżywiania często długo je ukrywają. Dlatego może się zdarzyć, że początkowo nie zauważą Państwo choroby u swojego dziecka. Im jednak wcześniej choroba zostanie rozpoznana, tym lepsze są szanse na wyleczenie.

W okresie dojrzewania ma miejsce wiele zmian: jest to ogólnie faza niepewności osobistej i zwątpienia w siebie. W tym czasie wygląd ulega znacznym zmianom. Możliwe, że coraz bardziej zaokrąglające się kształty ciała mogą negatywnie wpływać na nawyki żywieniowe Państwa dziecka. Osoby dotknięte zaburzeniami odżywiania często charakteryzują się niską samooceną i negatywnym nastawieniem do własnego wyglądu. Przyczyną mogą być również problemy psychiczne.

Długotrwałe głodzenie się prowadzi do niedoborów składników odżywczych. Ten niedobór może pociągać za sobą różne szkody zdrowotne: należą do nich niskie ciśnienie krwi, omdlenia, niski poziom cukru we krwi, zaburzenia hormonalne, zaburzenia cyklu miesiączkowego, a nawet brak miesiączki u dziewcząt, zaburzenia czynności nerek oraz zaburzenia rytmu serca. Ponieważ choroba ta w większości przypadków ma przebieg przewlekły, ważne jest skorzystanie z pomocy terapeutycznej.

W przypadku zaburzeń odżywiania, podobnie jak w przypadku innych chorób, konieczna jest profesjonalna pomoc lekarzy, psychoterapeutów i/lub psychologów. Dla rodziców najważniejsze jest przede wszystkim zwracanie uwagi na sytuację i poruszanie tego tematu bez wyrzutów. Mogą Państwo wspierać swoje dziecko i poprzez swoje zaangażowanie przyczynić się do tego, by zwróciło się ono po pomoc medyczną lub terapeutyczną i ją przyjęło.
Do możliwości leczenia należą przede wszystkim terapie ambulatoryjne lub (częściowo) stacjonarne. Dla niektórych osób dotkniętych tym problemem pomocne może być dodatkowo uczestnictwo w grupach samopomocy. Pierwszym krokiem jest jednak zawsze uświadomienie sobie, że własne zachowanie stanowi chorobę, oraz chęć skorzystania z pomocy. Państwo, jako rodzice, odgrywają w tej sytuacji szczególnie ważną rolę jako osoby towarzyszące. Nieustannie starajcie się nawiązywać dialog i oferujcie swoje pełne miłości wsparcie.