Zaburzenia odżywiania

Czy Państwa myśli nieustannie krążą wokół jedzenia? Czy nie czują się Państwo dobrze we własnym ciele lub są niezadowoleni ze swojej wagi i sylwetki? Być może czasami zastanawiają się Państwo, czy Państwa nawyki żywieniowe są zdrowe? Jeśli uważają Państwo, że coś jest nie tak, proszę zwrócić się o pomoc. Im wcześniej, tym lepiej. Tutaj dowiedzą się Państwo, do kogo mogą się zwrócić.

Zaburzenia odżywiania stanowią poważną chorobę. Mogą mieć wiele przyczyn i często pojawiają się już w okresie dojrzewania. Najczęstszymi zaburzeniami odżywiania są anoreksja (niedożywienie), bulimia (zaburzenie polegające na napadowym objadaniu się i wymiotowaniu) oraz napadowe objadanie się (zaburzenie związane z napadowym objadaniem się). Często jednak występują również formy mieszane.

Wiarygodną diagnozę mogą postawić wyłącznie lekarze lub psychoterapeuci. W ramach wstępnej samooceny poniższe sygnały ostrzegawcze mogą wskazywać na zaburzenia odżywiania:

• Kiedy patrzę w lustro, czuję się zbyt gruba.
• Nie jestem z siebie zadowolona i często czuję się nieszczęśliwa.
• Boję się, że zjem za dużo i przytyję.
• Nieustannie myślę o swoim wyglądzie, sylwetce i wadze.
• Ciągle kontroluję swoją wagę.
• Gdy przybieram na wadze nawet o kilka gramów, natychmiast na to reaguję.
• Mam wyrzuty sumienia, gdy spożywam słodkie lub tłuste potrawy.
• Nieustannie myślę o jedzeniu.
• Dzielę jedzenie na produkty dozwolone i niedozwolone.
• Nie odczuwam, czy jestem głodna, czy najedzona.
• Często jem z frustracji, nudy, rozczarowania lub smutku.
• Często tracę kontrolę nad ilością spożywanego jedzenia.

Na stronie internetowej psychenet mogą Państwo wykonać test samooceny. Pytania zawarte w teście mogą pomóc w ustaleniu, czy cierpią Państwo na zaburzenia odżywiania.

Tak, zaburzenia odżywiania mają bardzo poważne konsekwencje. Ciągłe głodzenie się prowadzi do poważnych niedoborów składników odżywczych. Również znaczna nadwaga jest niezdrowa. Oba te stany mogą spowodować trwałe uszkodzenia organizmu: Należą do nich między innymi zaburzenia ciśnienia krwi, omdlenia, zaburzenia hormonalne, zaburzenia cyklu miesiączkowego, a nawet brak miesiączki u dziewcząt, trwałe uszkodzenia narządów oraz depresja.

Niewielu dotkniętych tym problemem osobom udaje się samodzielnie wyjść z zaburzeń odżywiania. Dlatego niezwykle ważne jest, aby jak najwcześniej zwrócić się o pomoc, aby przełamać kulturę ukrywania tego problemu. Im wcześniej przyznają się Państwo do ewentualnego zaburzenia odżywiania i rozpoczną terapię, tym większe będą Państwa szanse na wyleczenie.